Jak zajmować się sobą powinni ci, którzy pomagają innym

Jak powinni zaopiekować się sobą ci, którzy zawodowo udzielają pomocy innym?

Niesienie profesjonalnej pomocy jest bardzo trudnym zadaniem. Zawód lekarza, psychologa, psychoterapeuty, pielęgniarki, pracownika socjalnego, interwenta kryzysowego, ratownika medycznego, terapeuty zajęciowego i wielu wielu innych, których tutaj nie wymieniłam – to profesje wymagające szczególnej odporności psychicznej, a co za tym idzie – umiejętności zaopiekowania się samym sobą.

Bo jak można skutecznie pomagać innym, gdy sami nie domagamy – fizycznie, bądź psychicznie?

Dlatego warto wypracować sobie swój własny system dbania o higienę psychiczną oraz zadbać o poddawanie się systematycznej superwizji, by uniknąć wypalenia.

Oto propozycje zasad, którymi warto się kierować, jeśli wykonujesz jeden z zawodów pomocowych:

 1. Bądź dla siebie łagodny.

 2. Przypominaj sobie, że jesteś tylko osobą podtrzymującą, nie możesz pomóc wszystkim.

 3. Znajdź swoją pustelnię i odwiedzaj ją codziennie.

 4. Dawaj swoim współpracownikom wsparcie i otuchę. Naucz się akceptować to samo od nich.

 5. Pamiętaj, że będąc świadkiem bólu, z którym spotykasz się na co dzień, jesteś czasem skazany na to, by czuć się bezradnym. Przyznaj się do swojej bezradności bez wstydu. Samo bycie z kimś, okazywanie mu serdeczności jest ważne.

 6. Urozmaicaj swoją dzienną rutynę.

 7. Naucz się odnajdywać różnicę między narzekaniem, które przynosi ulgę i narzekaniem, które wzmacnia stres.

 8. Praktykuj wdzięczność –  skup się na tym, co dobrego wydarzyło się w ciągu dnia.

 9. Czerp z własnego źródła. Bądź twórczy, próbuj nowych pomysłów. Bądź zarówno artystą, jak i rzemieślnikiem.

 10. Staraj się unikać rozmów o pracy i profesjonalnego żargonu w czasie przerw i spotkań towarzyskich z kolegami z pracy.

 11. Zaplanuj sobie okresy wycofania w ciągu tygodnia i ogranicz wtedy możliwości przeszkadzania ci.

 12. Mów „taki jest mój wybór” lub „taka jest moja decyzja”, raczej niż „muszę” lub „powinienem”.

 13. Naucz się mówić „nie”.

 14. Pamiętaj, że obojętność rani bardziej niż przyznanie się, że już nic więcej nie możesz zrobić.

 15. Pamiętaj o zabawie i odpoczynku.

 

Co myślicie o powyższej liście? Dodalibyście do niej własne, sprawdzone praktyki?

 

(Visited 160 times, 160 visits today)

PRZECZYTAJ TAKŻE