Jak rozmawiać z rodzicami o swoim zdrowiu psychicznym?

Od dłuższego czasu cierpisz na obniżony nastrój? Ogarnia cię nieokreślony lęk? Zauważyłeś zmiany w swoim samopoczuciu i zachowaniu, które wpływają negatywnie na twoje codzienne funkcjonowanie? Jeśli odpowiedziałeś twierdząco choćby na jedno z powyższych pytań i masz jeszcze naście lat – warto zwrócić się o pomoc do swoich rodziców.

Ale jak rozmawiać z rodzicami o swoim zdrowiu psychicznym? Będąc nastolatkiem, nie zawsze ma się z nimi najlepszy kontakt. Może boisz się, że zbagatelizują twój problem i zduszą temat w zarodku. Jednak dopóki otwarcie nie powiesz im o swojej sytuacji i wynikających z niej potrzeb (np. wizyty u psychologa), nie możesz założyć, że sami domyślą się, co dzieje się w twojej głowie. Twój stan może również w międzyczasie ulec znacznemu pogorszeniu – nie warto ryzykować.

Myślę, że niezależnie od jakości relacji jaka łączy cię z twoimi rodzicami – warto zatroszczyć się o siebie i spróbować podjąć ten temat. Jak?

1. NIE WYMAGAJ 100% ZROZUMIENIA

Pamiętaj, że twoi rodzice nie muszą w pełni rozumieć twoich przeżyć. Muszą natomiast dowiedzieć się od ciebie, że dzieje się coś niepokojącego, by zapewnić ci profesjonalną pomoc w postaci psychiatry, czy psychologa. Wystarczą ich szczere chęci i wsparcie w kolejnych krokach.

2. PRZYGOTUJ SIĘ DO ROZMOWY

Pomocną praktyką jest spisanie sobie na papierze wszystkich kwestii, które chciałbyś poruszyć – pomoże to obniżyć lęk przed rozmową. Nie musisz uczyć się wszystkiego na pamięć, wystarczą kluczowe punkty. W razie wzmożonego niepokoju, kartka ta może towarzyszyć ci również w trakcie rozmowy z rodzicami. Skup się na swoich uczuciach i objawach. Pomyśl, kiedy się pojawiają, jakie sytuacje mogą je wywoływać, co dzieje się wtedy z twoim ciałem. Przypomnij sobie konkretne sytuacje, jeśli jest to możliwe.

3. ROZWAŻ RÓŻNE SCENARIUSZE

Nie możesz przewidzieć, jak twoi rodzice zareagują. Spróbuj zastanowić się, w jakich kierunkach może pójść ta rozmowa i znaleźć właściwe odpowiedzi na różne, potencjalne reakcje twoich rodziców. Niezależnie od scenariusza – postaraj się zachować spokój i opanowanie. Wiem, że może stanowić to prawdziwe wyzwanie, jednak w tej sytuacji konkrety i rzeczowy ton będą twoimi najlepszymi sprzymierzeńcami.

4. OKREŚL NAJLEPSZĄ METODĘ KOMUNIKACJI

W jakim sposobie komunikacji czujesz się najbardziej komfortowo? Może z różnych przyczyn nie chcesz zdecydować się od razu na bezpośrednią konfrontację? Jeśli osobista rozmowa nie wchodzi w grę, rozważ inny sposób przekazania rodzicom tych ważnych informacji.  Możesz napisać maila, tradycyjny list lub porozmawiać np. ze szkolnym psychologiem/pedagogiem, który przekaże rodzicom tę wiadomość za ciebie. Możesz również poprosić o wizytę u lekarza rodzinnego i z nim najpierw omówić ten temat (bez lub w towarzystwie rodzica).

5. WYBIERZ DOGODNY CZAS I MIEJSCE

Niezależnie od wybranego sposobu komunikacji, wybierz właściwy moment na poruszenie tego tematu. Zadbaj o dogodne warunki do rozmowy – upewnij się, że nikt, ani nic nie będzie wam przeszkadzać. Pozbądź się wszelkich dystraktorów tak, aby uwaga twoich rodziców była skupiona tylko na tobie.

6. ZAPYTAJ O ICH DOŚWIADCZENIA

Każdy z nas przeżywa pewne kryzysy i słabsze chwile na pewnym etapie swojego życia. Może twoi rodzice mają doświadczenia podobne do twoich? Może dowiesz się, że ich również dotknął w przeszłości np. epizod depresyjny lub zaburzenia lękowe? Pytanie o ich własne przeżycia powinno pozwolić przełamać lody oraz lepiej zrozumieć twój obecny stan.

7. USTALCIE KOLEJNE KROKI

Rozmowa poszła dobrze? Świetnie! Nie pozwól jednak, by skończyła się ona bez określenia dalszych kroków. Co planujecie zrobić w tej sytuacji? Umówić do specjalisty? Kto wykona telefon i kiedy? Ustalcie możliwie jak najwięcej szczegółów.

8. POSZUKAJ TYMCZASOWYCH ŹRÓDEŁ WIEDZY I WSPARCIA

W międzyczasie, otocz się zaufaną siecią wsparcia – rodzicami, rodzeństwem, przyjaciółmi. Spróbuj również dowiedzieć się, jak wygląda pierwsza wizyta u psychologa lub psychiatry, by zmniejszyć lęk przed spotkaniem. Przyjrzyj się swoim objawom – czy sam próbowałeś sobie w jakiś sposób ulżyć w tej trudnej sytuacji? Czy istnieją rzeczy, które łagodziły ten stan?

Pamiętaj, nie ma nic złego w proszeniu o pomoc, zwłaszcza jeśli chodzi o twoje zdrowie fizyczne, jak i psychiczne. Ani jedno, ani drugie nie powinno być nigdy związane ze wstydem.

Powodzenia!

 

(Visited 83 times, 5 visits today)

PRZECZYTAJ TAKŻE