Introwertyk w klasie. Jak podchodzić do introwertycznych dzieci?

kelly-sikkema-198975

Ten wpis adresowany jest szczególnie do opiekunów (rodziców, nauczycieli) oraz osób współpracujących z introwertycznymi nastolatkami i dziećmi, a jego celem jest ukazanie, co je charakteryzuje, jak funkcjonują, jakie mają potrzeby oraz jak można rozwijać ich potencjał.

CZY TWOJE DZIECKO JEST INTROWERTYKIEM?

Introwertyczne dzieci nie mają w szkole łatwego życia. Często brane są przez rówieśników za dziwaków i nietowarzyskich odludków, a przez nauczycieli za osoby nieaktywne, niewykazujące inicjatywy, o mniejszych zdolnościach.

Jeśli twoje dziecko lubi spędzać czas w swoim towarzystwie, potrzebuje czasu, żeby rozkręcić się w grupie, długo zastanawia się, zanim zabierze głos – można powiedzieć, że ma skłonności introwertyczne. Takie osoby, dzieci i dorośli, potrzebują więcej prywatności, ciszy oraz czasu na odpoczynek i regenerację sił. Potrafią za to wykazywać głębokie skupienie oraz są naprawdę dobrymi obserwatorami.

O CZYM PAMIĘTAĆ?

Arnie Kozak, w książce Siła introwersji przedstawia następujące zalecenia dla osób pracujących z introwertycznymi dziećmi i młodzieżą:

1. Pamiętaj, że introwersja nie jest patologią. Doceniaj introspekcję. Zrozum, że dzieci funkcjonują w różny sposób.  Nie wrzucaj do jednego worka wszystkich, którym brakuje umiejętności społecznych.

2. Zrozum, że wielu twoich uczniów wyćwiczyło się w pseudoekstrawersji. Susan Cain przypomina: ekstrawertycy zazwyczaj lubią ruch, stymulację, pracę zespołową, a introwertycy wolą wykłady, spokojną pracę i samodzielne projekty. Proponuj te aktywności w sprawiedliwych proporcjach.

3. Pamiętaj, że introwertycy mogą bardziej angażować się w pewne zajęcia, co odróżnia ich od ekstrawertycznych rówieśników. Pielęgnuj w nich te zainteresowania.

4. Uważaj, by nie przytłoczyć introwertycznego ucznia krępującą dla niego pracą w zespole. Więcej korzyści przyniesie mu praca w mniejszych grupach.

5. Upewnij się, że każdy uczeń wie, jak pracować samodzielnie.

6. Introwertyczne dzieci mogą nie radzić sobie w zabawach grupowych, co może utrudniać integrację z równieśnikami.

7. Nie nakłaniałbyś leworęcznych uczniów do pisania prawą ręką, więc nie zmuszaj swoich introwertycznych uczniów do włączania się w ekstrawertyczne aktywności.

Po pierwszym przeczytaniu powyższych rad w mojej głowie pojawiło się pytanie: To jak, to już nic z nimi nie wolno robić? Niczego wymagać? Zwłaszcza ostatni punkt wywołał we mnie pewien sceptycyzm. Szybko jednak uświadomiłam sobie swoje błędne podejście.

Autorowi nie chodzi o to, by traktować takich uczniów w jakiś specjalny sposób, pobłażać im lub nie stawiać wymagań i zadowalać się średnimi wynikami. Apeluje o wykorzystanie potencjału, który w tych uczniach drzemie, poprzez właściwy dobór aktywności i obowiązków oraz zapewnienie optymalnych warunków.

Nie każdy rodzi się klasowym liderem, mówcą, czy gwiazdą koła teatralnego. Dobry opiekun potrafi dostrzec w dziecku te sfery rozwoju, nad którymi warto pracować, które równocześnie dają podopiecznemu radość i spełnienie.

Co sądzicie o powyższych zaleceniach? Wydają wam się sensowne, dodalibyście do nich coś od siebie?

___________________

PRZECZYTAJ TAKŻE:

 1. CZYM JEST INTROWERSJA? KILKA OGÓLNYCH PRAWD NA TEMAT INTROWERTYKÓW

 2. 10 MITÓW NA TEMAT INTROWERTYKÓW

 3. JAK PRZETRWAĆ W PRACY? WSKAZÓWKI DLA INTROWERTYKÓW

4. JAK PRZETRWAĆ ŚWIĘTA? PORADNIK DLA INTROWERTYKÓW

 

PRZECZYTAJ TAKŻE

  • Według mnie te rady są bardzo mądre i żałuje, że ja jako dziecko introwertyczne nie miałam zadań przystosowanych do siebie, tylko byłam zmuszana do takiej pracy jakiej nie lubiłam.

    • Niestety, zaryzykuję stwierdzenie, że żadna publiczna szkoła nie stosuje takiego podejścia do uczniów. Pewnie znajdą się pojedyncze przypadki nauczycieli z powołania, idących z postępem, darzących szacunkiem swoich podopiecznych.